تبلیغات
نامه هایی به تنها رفیقم . . . - این تیم نمی‌خواهد قهرمان شود!
 

این تیم نمی‌خواهد قهرمان شود!

نوشته شده توسط :امین
چهارشنبه 15 دی 1395-09:58 ب.ظ

از وقتی که خاطرم هست، از وقتی که فوتبال رو دنبال کردم، طرفدار آرسنال بودم. مثل خیلی از طرفدارهای بارسا و رئال و بایرن نبوده و نیستم که به خاطر یه بازیکن ستاره یا به خاطر قهرمانی‌های زیاد یه تیم طرفدارش بشم (البته نمیگم همه طرفدارهای این تیم‌ها این‌ طوری‌ان! اما باید قبول کنیم یه عده شون هستن رفیق). آرسنال رو از همون موقع که توی اوج بود دوست داشتم و همه این سال‎‌ها طرفدارش بودم. حتی توی اون ده سالی که حتی یک جام هم نگرفت.

لیگ انگلیس رو واقعا دوست دارم. بهترین لیگ فوتبالی دنیاست. تنها لیگیه که نمیتونی اصلا نتیجه هیچ بازی رو حتی از وسط بازی به بعد پیش‌بینی کنی. اینجا همون لیگیه که لستر از دسته پایین میاد قهرمان میشه یا بورنموث که بیشتر بازی رو 3 بر صفر از لیورپول کلوپ عقب بوده، توی دقایق آخر 4 بر 3 میبره. اینجا احتمال برد هر تیمی بر هر تیمی وجود داره. همه تیم‌ها به اندازه هم بزرگن، همشون طرفدار دارن و ورزشگاه‌ها رو پر میکنن و همین جذابش میکنه. لیگ انگلیس هر هفته برات غافلگیری داره. مثل بوندسلیگا یا لالیگا تک، دو یا نهایتا سه قطبی نیست.

اما آرسنال رو چرا دوست دارم؟ آرسنال بازی زیبا رو ارائه میده. فلسفه فوتبال رو به نمایش میذاره. مثل بایرن و رئال نمیاد میلیون میلیون خرج کنه که ستاره‌ها رو بخره و تیم‌های دیگه رو هم تضعیف کنه. هنر آرسنال توی کار کشیدن از بازیکن‌های جوون و بی نام و نشونه. خیلی از بازیکن‌ها اینجا ساخته شدند. بعید میدونم هیچ وقت از طرفداری این تیم دست بردارم.

آرسنال این چند سال اخیر غیر از دو قهرمانی FA Cup هیچ عنوان دیگه‌ای به دست نیاورده. توی چمپیونزلیگ چندین فصله که میخوره به بارسا و بایرن. حتی این فصل که بایرن توی گروهش دوم شد و آرسنال اول باز هم خوردن به هم! (باور کن رفیق من که میگم یه دست‌های پشت پرده‌ای تو کاره! مثل قضیه بلاتر و فسادهاش و اینکه گوی‌های قرعه‌کشی رو داغ میکرده و گروه‌ها رو مدیریت می‌کرده. بعدا گندش در میاد) با این وجود همیشه قدرتمند ظاهر شده. اون فصل که بایرن با یوپ هانکس تونست سه گانه رو فتح کنه، آرسنال تنها تیمی بود که تونست توی آلیانز آرنا این تیم رو ببره. اونم 2 بر هیچ. این نشون دهنده جنگندگی آرسناله و این روحیه رو دوست دارم.

این چند فصل اخیر چند عامل دست به دست هم داده که آرسنال نتیجه نگیره. مصدومیت دیگه به یک جزء جدانشدنی از آرسنال تبدیل شده. توی ده سال اخیر این تیم بیشترین میزان مصدومیت بین تیم‌های لیگ جزیره رو داشته و اکثرا توی مواقع حساس فصل این مصدومیت‌ها دست ونگر رو خالی کرده. چند فصل بود که آرسنال بازیکن خوب نمی‌خرید که البته به نظرم این فصل خریدهای خوبی داشته و نمیشه به ونگر آنچنان انتقادی وارد کرد. آرسنال اکثر فصل‌ها تا اواخر فصل توی رده‌های اول و دوم جدوله و آخر فصل چهارم میشه! یه جای کار میلنگه.

به نظرم مهم‌ترین دلیل نتیجه نگرفتن آرسنال نداشتن شخصیت و روحیه قهرمانیه. بازی دیشب آرسنال بورنموث خیلی جذاب بود. توی 20 دقیقه بازی سه بر صفر باخته رو سه سه کردن. واقعا دمشون گرم اما اون لحظه‌های آخر بود که حرص من رو در آورد. ژیرو که گل زد یه جور خوشحالی کرد که انگار الان گل قهرمانی تیم رو زده. ونگر یه جور خوشحالی کرد که انگار سه امتیاز با ارزش رو گرفته! اما نه. یک امتیاز جلوی بورنموث وقتی که با صدر جدول 8 تا 11 امتیاز فاصله داری، یعنی فاجعه. حتی اگه بازی ده صفر رو ده ده هم بکنی، باز هم یه امتیاز میگیری و از کورس عقب میمونی. آرسنال روحیه جنگندگی داره اما عطش قهرمانی نداره. آرسنال به روحیه سانچز نیاز داره که بعد تموم شدن بازی دستکش‌هاش رو با عصبانیت پرت کرد روی زمین و بدون حرف رفت به رختکن. سانچز درک کرده که یک امتیاز توی این بازه فصل از هر بازی‌ای که باشه، یعنی دور شدن از قهرمانی. ونگر و ژیرو هم مطمئنا اینو میدونن، اما هیچکدومشون مثل سانچز دنبال قهرمانی نیستن. اگه سانچز و اوزیل تردید دارن که قراردادشون رو تمدید کنن، گرچه منو ناراحت میکنه، اما بهشون حق میدم. اونا قهرمانی میخوان و توی آرسنالِ امروز روحیه جنگندگی برای قهرمانی وجود نداره. سقف خواسته‌های آرسنال شده گرفتن سهمیه فصل بعد لیگ قهرمانان.

مقصر کیه؟ نمیشه کسی رو صد در صد مقصر دونست اما توی این زمینه‌ها بیشترین تاثیر رو مربی داره. ونگر روحیه قهرمانی رو به تیم تزریق نمی‌کنه و همین میشه که بیشتر از ده ساله قهرمان لیگ نشدیم. من از چلسی متنفرم اما چلسی کونته رو ببین رفیق! واقعا ستودنیه. چلسی حتی اگه این فصل قهرمان نشه (بعید میدونم البته) یک بازگشت فوق‌العاده داشته و این رو مدیون کونته است. مربی‌ای که ذاتا جنگجوست و صرفا گرفتن سهمیه لیگ قهرمانان راضیش نمیکنه.

اگه ونگر بره کی جاش بیاد؟ واقعا هیچ ایده‌ای ندارم رفیق. انتخاب مربی خوب خیلی مهمه وگرنه به بلای منچستر بعد از فرگوسن دچار میشیم. با این حال به نظرم دیگه وقتشه اولویتهای باشگاه عوض بشه.




mhr3A
پنجشنبه 16 دی 1395 10:55 ق.ظ
به امید روزای خوب بی وقفه براتون، باعث افتخاره به سایت منم سر بزنین ممنونمبه منم سر بزنید کلبه خرابه ما رو مزین کنید...
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


درباره وبلاگ:



نامه های گذشته:


طبقه بندی:


آخرین نامه ها:


دوستان وبلاگ نویس:


وبسایت های دوست:


نویسندگان:


ابر برچسبها:


آمار وبلاگ:


Amin's bookshelf: read

The Amulet of Samarkand
3 of 5 stars
اول که شروع به خواندن این کتاب کردم،در همان صفحات آغازین،حس کردم که کتاب چندان خوبی نیست.کتابی دیگر راجع به دنیای جادوگران که باز با همه جادوگرانی که میشناختیم تفاوت دارند و قوانین خاص و غیره و غیره. خب اگر کتاب های اینچنینی زیاد خوانده ...
Appointment with Death
3 of 5 stars
آغازش متفاوت بود با سایر کتابهای کریستی. بد نبود.
Murder on the Orient Express
4 of 5 stars
ایده قتل در قطاری که توی برف گیر کرده و با هیچ جا ارتباط نداره واقعا نو بود. شخصیت ها و جزئیات بسیاری داشت داستان(که من داستان با شخصیت زیاد رو انقدرها دوست ندارم) و برای اولین بار از پایان بندی کریستی لذت نبردم. قضیه اون چاقوی خونی توی ...

goodreads.com


2014 Reading Challenge

2014 Reading Challenge
Amin has read 5 books toward his goal of 40 books.
hide







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox